Room I
Beneath the sky with your feet on the motherland
.
.
วันหนึ่งๆ ผ่านพ้นไป... เรื่องที่ซ้ำซากจำเจที่เราชอบ... เรื่องที่ซ้ำซากจำเจที่เราอยากให้ผ่านไปไวๆ
ลงท้ายแล้วก็หมดไปอีก 'หนึ่งวัน'
มนุษย์มีชีวิตยืนยาวได้มากกว่าสองหมื่นวัน.......... พวกเขาเรียนรู้อะไรบ้างจากก้าวเดินของพวกเขา... ในแต่ละปี?
ผีเสื้อมีชีวิตอยู่เพียงวันเดียว.............. ถึงสมองจะด้อยกว่ามนุษย์ แต่ไม่ใช่ว่ามันได้พบอะไรมากมายกว่ามนุษย์หนึ่งคนแล้ว?
.
.
.
.
.
มีอยู่วันหนึ่ง ผมนั่งรถเล่นไปตามทาง ตอนเย็นๆ พระอาทิตย์จวนลับขอบฟ้าแล้ว ลองหรี่ตาจนเกือบปิด มองหนทางข้างนอก อะไรๆ มันสวยกว่าที่คิด......... เราได้เห็นภาพที่แปลกออกไปเมื่อเรามองในวิธีที่แตกต่างออกไป
นึกภาพว่า ไฟข้างทางถนน กลายเป็นเพียงดวงไฟลอยอยู่กลางอากาศ
แพขนตาที่หลุบต่ำลงมา พรางให้ภาพที่เห็นมืดมากกว่าเดิม จากยามเย็นก็กลายเป็นยามกลางคืนในสายตาของเรา
นึกภาพว่า ถนนกลายเป็นภาพรัวราง เส้นสีขาวที่ขีดตามถนน เหมือนค่อยๆ เลื่อนมาหาเราเอง.. อย่างเงียบๆ
ห่างไกลออกไป แสงระยิบระยับนั้นก็เหมือนปราสาท
.
.
.
ฟังเหมือนเพ้อฝันใช่ไหม?
ใช่ เพ้อฝันแน่ๆ ยังไงเสีย ผมมันก็พวกชอบคิดฟุ้งซ่านอยู่แล้ว... แต่มันก็ทำให้วันวันหนึ่ง ไม่ได้น่าเบื่อจนเกินไป
.
.
.
.
คนบางคนมองเพียงผืนฟ้า และกล่าวว่ามันสวย
โดยที่พวกเขาเองก็ลืมไป............ ว่าผืนดินก็มีความสวยงามของมัน
.
.
ตอนนี้ ผมอยู่ไกลจากคนที่ผมคิดถึงมากๆ แต่อย่างไรเสีย ก็ยังอยู่บนแผ่นดินเดียวกัน ไม่ได้ถูกขวางกั้นด้วยทะเล อย่างไรเสีย ก็อยู่บนดาวเคราะห์เดียวกัน มองพระจันทร์ดวงเดียวกัน ใต้ผืนฟ้าเดียวกัน
ฉะนั้น ไม่มีสาเหตุอะไรที่ต้องพูดว่า 'เหงา'
ระยะทางไกลแค่ไหน ก็ยังแบ่งปันอะไรหลายๆ อย่างร่วมกันได้อยู่ดี
.
.
.
.
.
คนบางคน ลืมไปว่าตัวเองอาศัยอยู่บนโลก
พวกเขากล่าวแช่งโลกใบนี้ ว่าไร้ค่า ว่าไม่น่าอยู่ ว่าสกปรก............... โดยลืมไปว่า เป็นพวกเขาเองนั่นแหละทำให้โลกในสายตาตัวเอง ดูไร้ค่า ไม่น่าอยู่ และสกปรกไปเอง
คนบางคน ลืมไปว่าธรรมชาติสร้างพวกเขามาเพื่ออะไร เขาเติบโตมาในครรภ์มารดาเพื่ออะไร
พวกเขาตัดพ้อรำพันชีวิตตัวเอง และเมื่อถึงขีดสุด อารมณ์ชั่ววูบก็ทำให้มือจรดปลายมีดลงบนข้อมือ ก่อนกดมัน กรีดยาวไปตามเนื้อหนัง
พวกเขาลืมไปว่าชีวิตอาจเป็นของพวกเขา......... แต่ร่างกายไม่ใช่
พวกเขาลืมไปว่าธรรมชาติทำให้สิ่งมีชีวิตมีสัญชาตญาณหวาดกลัวต่อความตายทำไม
พวกเขาลืมไปว่าร่างกายเป็นของที่ธรรมชาติมอบให้ ของที่สร้างจากเลือดเนื้อคนอื่น... ของที่มีตัวตนของมันเอง แค่ว่าพวกเขาเป็นวิญญาณที่อาศัยอยู่เท่านั้น
.
.
.
.
คุณควบคุมน้ำตาไม่ให้ไหลท่วมในดวงตาได้ไหม?
คุณควบคุมท้องตัวเองไม่ให้ร้องเวลาหิวได้รึเปล่า?
คุณควบคุมตัวเองไม่ให้กระหายน้ำได้ไหม?
.
.
ทำไม่ได้ แล้วยังจะบอกว่า ร่างกายนี้ ตัวเองจะทำอะไรก็ได้....... งั้นเหรอ?
.
.
.
.
ผมไม่ได้จะสั่งสอนใคร
แต่ความคิดพวกนี้ คือความคิดของผม เวลาผมคิดจะทำอะไรบ้าๆ
และมันจะดึงสติผมให้กลับคืนมาได้... ยากหน่อย แต่ก็ทำได้
.
.
.
.
คุณล่ะ?
ชีวิตของคุณ... คุณจัดการกับมันยังไง?
